Martwe dziewczyny nie kłamią

Sonia Rosa

BYWA, ŻE ZŁO MA W SOBIE COŚ MAGNETYCZNEGO. ALE NIGDY NIE ZAPRASZAJ GO DO DOMU…

Tatuaż w kształcie ćmy na dekolcie, dżinsowe szorty odsłaniające zgrabne, opalone nogi i mocny makijaż podkreślający zjawiskową urodę – Laura ma siedemnaście lat i wygląd niegrzecznej, zbuntowanej dziewczyny. Nastolatka wydaje się jednak sympatyczna i niegroźna – świetnie potrafi grać kogoś, kim nigdy nie była, zwłaszcza kiedy chce osiągnąć własne cele.

Monika, zmęczona nadmiarem obowiązków młoda matka, poznaje Laurę na letnim festynie i pod wpływem chwili zaprasza ją do swojego życia, nie mając pojęcia, jak tragiczna w skutkach okaże się ich bliższa znajomość – zajęta domem i dzieckiem długo pozostaje ślepa na to, co się wokół niej dzieje. Odkrywa szokującą prawdę o Laurze dopiero, kiedy pewne granice zostają nieodwracalnie przekroczone.

Ale wtedy jest już za późno…

Bo Laura jest zła. Nie zagubiona, po prostu zła.

I to zło właśnie puka do drzwi domu, w którym mieszka Monika.

Dziewczyna z ćmą zawsze pozostawia po sobie zgliszcza. Nigdy nie zapraszaj jej pod swój dach.