Duch orlego gniazda

Adam Stawicki

Rzeczpospolita stoi nad przepaścią. Rok 1672 przynosi klęskę, jakiej nie pamiętają najstarsi. Podole wpada w ręce Turków, a Kamieniec Podolski – potężna twierdza przedmurza chrześcijaństwa, orle gniazdo Rzeczypospolitej – zostaje utracony. Wieść o kapitulacji rozchodzi się po kraju niczym grom. Jeszcze boleśniejszy okazuje się haniebny traktat w Buczaczu, który zobowiązuje dumne państwo Piastów, Jagiellonów i Wazów do płacenia haraczu sułtanowi. Nadzieję przynosi dopiero wielkie zwycięstwo pod Chocimiem. Hetman Jan Sobieski wstrząsa tam potęgą tureckiego imperium i pokazuje, że Osmanów można pokonać. Kamieńca jednak nie odzyskuje. Odtąd utracona twierdza staje się cierniem wbitym w serce Rzeczypospolitej, a jej odzyskanie – marzeniem rycerstwa Obojga Narodów. Dla orlego gniazda gotowi są poświęcić wszystko zarówno nowy król, jak i sędziwy Zagłoba, dla którego Kamieniec i pamięć o małym rycerzu stają się ostatnią wielką sprawą życia. Do walki rusza kwiat polskiego rycerstwa. Wśród wojowników są pułkownik Skrzetuski oraz jego synowie, Jarema i Longin, a nade wszystko sławny Lew Lechistanu. Ich droga prowadzi przez okopy Żurawna, mury Wiednia i krwawe pola Parkanów. Między jedną a drugą kampanią równie niebezpieczna walka toczy się na królewskim dworze. Francuski ambasador snuje sieć intryg, a tajemnicza piękność z Paryża zastawia sidła na jednego z bohaterów. Gra idzie o najwyższą stawkę. Młodzi Skrzetuscy będą musieli stanąć nie tylko przeciw spahisom i janczarom, lecz także przeciwko ludziom, którzy w zaciszu gabinetów próbują osiągnąć to, czego nie zdołała dokonać turecka szabla. U ich boku znajdą się Anna i Hanna – dziewczęta, które z bronią w ręku odpierały tatarski czambuł, zanim zdążyły dorosnąć. Wielkie bitwy, śmiertelne niebezpieczeństwa, dworskie intrygi, tajne szyfry i miłosne przygody – a nade wszystko pytanie: czy nad orlim gniazdem znów załopocze polska chorągiew? „Duch orlego gniazda” to kontynuacja legendarnej Trylogii Henryka Sienkiewicza