Wampir (barwione brzegi)

Władysław Stanisław Reymont

Gotycki horror, który zaprasza do zanurzenia się w gęstą, londyńską mgłę, aby sprawdzić, czy da się z niej wydostać. Książka w twórczości Reymonta nietypowa, a zarazem z uwagi na wątki autobiograficzne niezwykle ważna.

Miasto u schyłku epoki wiktoriańskiej. Spowite lodowatą mgłą i unurzane w błocie, staje się niemym świadkiem narodzin nowego mroku. W dusznych salonach naukowy racjonalizm ustępuje miejsca seansom spirytystycznym, teozofii i satanistycznym rytuałom.

W sam środek tego tygla trafia Zenon – polski literat na emigracji – i niczym ćma lgnąca do ognia wnika w świat hipnozy, zjawisk paranormalnych i pradawnego zła. Nie dostrzega, że tytułowy wampir nie pragnie krwi. On poluje na jego duszę.

Genialna, przesiąknięta dekadencją powieść polskiego noblisty o niszczycielskiej sile manipulacji, zatarciu granic między jawą a iluzją, kiedy toksyczna miłość staje się silniejsza niż zdrowy rozsądek.