Chata na życie. Opowiadania

Wojciech Karpiński

Mam swoje magiczne miejsca: chata na Podlasiu, pensjonat w Kazimierzu Dolnym, góry Kaukaz czy rodzinny Białystok. Przeważnie tam poznaję ludzi (i historie ich zwykłej codzienności) uwikłanych we własne życie – czasem gorzkie, innym razem zabawne. Są moją inspiracją. Pozwalają rysować różnorodne portrety: zmagającego się z samotnością mężczyzny, odnajdującego siebie po porzuceniu apartamentu w mieście i zamieszkaniu na wsi, zagubionej aktorki prowincjonalnego teatru, przydrożnej prostytutki z darem od losu, dziewczynki pasącej kozy nad Wisłą czy wyrafinowanych oszustów mieszkaniowych. Pokazuję zarówno uzdrawiającą, jak i destrukcyjną moc różnych postaci samotności, która ostatnio jest jednym z moich ulubionych tematów. Czasem zmyślam, gdy chcę o czymś opowiedzieć, a nie można inaczej.

WOJCIECH KARPIŃSKI

Zbiór opowiadań Wojciecha Karpińskiego to lektura nieoczywista, zachęcająca do głębszych przemyśleń. Autor w bogatej narracji porusza się między światem realnym, w którym wykazuje wyostrzony zmysł obserwacji, a literacką wyobraźnią, nie stroniąc od osobistych refleksji. W licznych wątkach obyczajowych fascynuje, zaskakuje, zmienia nastrój i podróżuje w odmętach ludzkiej psychiki. Uświadamia, że każdemu wydarzeniu w życiu można nadać jakiś sens. Opowiadania Karpińskiego to literatura wysokiej próby, w pełni uprawniona do zawładnięcia czasem czytelnika.

BEATA BIAŁY, dziennikarka, psycholożka, autorka m.in. książki Osiecka. Tego o mnie nie wiecie

O AUTORZE:

Wojciech Karpiński, prozaik, poeta, swoje wiersze i utwory prozatorskie publikował w „Epei”, „Angorze”, „Akancie” i „Kurierze Porannym”. Wydał tomiki poezji: Drugi brzeg (2015), Lubię gdy ramiona drzew zasypiają (2016), Za progiem wyobraźni (2018). W obszarze prozy zadebiutował opowieścią W ogrodach snów (2018), którą zaprezentowano na antenie Polskiego Radia. Preferuje krótkie formy literackie, czemu dał wyraz w zbiorach opowiadań Odnaleźć się lub zgubić (2020) i Znajomy z winnicy (2025). W konkursie literackim „Srebro nie złoto” za opowiadanie Mongolskie igły otrzymał w 2024 roku II nagrodę, a w 2025 roku jego opowiadanie Cygaro zostało wyróżnione. Mieszka przeważnie w Białymstoku, ale najlepiej czuje się w wiejskiej chacie.