Ciało

David Szalay

KSIĄŻKA, KTÓRA ZDOBYŁA NAGRODĘ BOOKERA W 2025 ROKU Nastoletni István mieszka z matką w ciasnym mieszkaniu w bloku z wielkiej płyty w postkomunistycznych Węgrzech. Nieśmiały i nowy w mieście nie potrafi dopasować się do stylu życia kolegów z klasy, nie radzi sobie w kontaktach z dziewczynami, pozostaje outsiderem. W wyniku nieszczęśliwego zbiegu okoliczności zostaje wciągnięty w serię wydarzeń, które sprawiają, że staje się kimś obcym dla rówieśników, matki i samego siebie. Jakiś czas później István opuszcza Węgry w poszukiwaniu lepszej przyszłości. Odradza się dzięki dobrej woli, a może raczej egoizmowi, obcych ludzi, podąża wyboistą, lecz wznoszącą się trajektorią, która oddala go od dzieciństwa i zdarzenia, które je nagle zakończyło. Powodzi mu się lepiej, niż mógłby sobie wyobrazić. Portretując zbiór intymnych chwil bohatera na przestrzeni kilku dekad, autor opowiada historię mężczyzny pozostającego w konflikcie intrapersonalnym – wyobcowanego z życia, nad którym nie panuje, oraz niepasującego do ról, które musi odgrywać. Widmo minionej tragedii snuje się za nim cieniem, męczą go miałkość własnego życia i monotonia codzienności, tak więc István żyje w ciągłym wewnętrznym napięciu, w niezgodzie z samym sobą. „Zadziwiająca… czasami, kiedy czytam, jedną z rzeczy, na które zwracam uwagę, jest to, w jaki sposób autor nadał powieści nowy wymiar. Dla mnie ta powieść jest [czymś nowym]… Niezwykła.” Zadie Smith „Chłodna, zdystansowana powieść Szalaya opowiada historię samotnego młodego mężczyzny, który dorasta wychowywany przez matkę na Węgrzech. Jednym z głównych tematów powieści jest męska alienacja: nawet gdy bohater osiąga bezpieczny i wygodny status osoby z klasy uprzywilejowanej, czuje się jak obserwator własnego życia, przygląda mu się z dystansem osoby, która przeżyła traumę i patrzy na codzienność przez szybę. Mimo to Szalay pozwala nam odczuć jego nieokiełznaną tęsknotę za sensem i więzią.” „The New York Times Book Review” „Hipnotyczna… Jesteśmy świadkami, jak István porusza się w świecie niczym na wpół dzikie zwierzę, bezradny wobec swoich instynktów, straszny i dziwnie godny politowania… Pan Szalay spogląda na te pragnienia zimnym wzrokiem i nie gwarantuje nam, czytelnikom, że poczujemy się komfortowo z tym, co zobaczymy.” „The Wall Street Journal” „Niezapomniany portret męskiej alienacji.” „People”