Chłopiec i miś. Biografia A.A. Milne'a i Kubusia Puchatka

Gyles Brandreth

Opowieść o książce, która od stu lat zachwyca dzieci i dorosłych, o jej twórcy i cenie, jaką jego rodzina zapłaciła za sukces Kubusia Puchatka

Kiedy w 1926 roku Kubuś Puchatek po raz pierwszy ukazał się drukiem, Alan Alexander Milne nie mógł wiedzieć, że poczciwy miś i mieszkańcy Stumilowego Lasu skradną serca czytelników na całym świecie, a ich przygody będą towarzyszyć kolejnym pokoleniom. Gyles Brandreth opowiada o narodzinach Misia o Bardzo Małym Rozumku i zgłębia fenomen jego niezwykłej filozofii, próbując zrozumieć sekret międzynarodowej popularności tej postaci. Jednocześnie dzięki przyjaźni z Christopherem Robinem, prawdziwym Krzysiem, kreśli intymny portret trzech pokoleń rodziny Milne’ów – rodziny, której książki o Kubusiu Puchatku przyniosły sławę i fortunę, ale też lata konfliktów.

Ta kronika pewnego pisarza, chłopca i misia prowadzi od dziecięcych zabaw na angielskiej wsi, przez Nowy Jork lat trzydziestych, aż po romanse, procesy sądowe i rodzinne rozłamy. Bo za Stumilowym Lasem, który miał być miejscem wiecznego dzieciństwa, kryje się historia o dorastaniu, utracie niewinności i tęsknocie za światem, do którego nie można już wrócić – chyba że poprzez opowieść.

+++

Kubuś Puchatek bezapelacyjnie jest jedną z opowieści, które pomagają całym pokoleniom przeżyć, a czasem wręcz przetrwać dzieciństwo. Z kolei Chłopiec i miś pomaga zrozumieć, dlaczego tak jest. Gyles Brandreth prowadzi do źródeł historii, która dla milionów ludzi stała się jakże często nieuświadomionym drogowskazem, i pokazuje, skąd brała i nieustannie bierze się jej siła. A co być może najważniejsze, autor pozwala zrozumieć, dlaczego to, co pomagało nam oswajać świat w dzieciństwie, może nadal nas karmić, chronić i prowadzić w dorosłości.

Przemek Staroń

Matematyk, humorysta, dramaturg, człowiek, który wykreował jeden z najbardziej wzruszających obrazów dzieciństwa, nieustannie tęskniąc za własnym. Gyles Brandreth nie unika trudnych tematów, ale zachowuje sympatię dla swojego bohatera. A to w pisaniu biograficznym rzadkość.

Olga Wróbel